Blog ma na celu popularyzację zagadnień związanych z zabytkową architekturą, krajobrazem kulturowym i problematyką ochrony, konserwacji oraz adaptacji obiektów zabytkowych.
O autorze
Zakładki:
KONTAKT: Piotr Skucha, e-mail: pskucha@wp.pl
Kopiowanie, publikowanie i wykorzystywanie treści zamieszczonych na niniejszym blogu bez wcześniejszej konsultacji z jego autorem jest absolutnie zabronione!
Kopiowanie zdjęć lub ich fragmentów bez zgody autora jest zabronione. USTAWA z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
ARCHITEKTURA MILITARIS:
CZASOPISMA:
DEFINICJE:
INSTYTUCJE:
KONSERWACJA ZABYTKÓW
PARKI KULTUROWE:
SKANSENY I MUZEA:
STRONY O ZABYTKACH:
STRONY PRZYJACIÓŁ I INNE GODNE POLECENIA:
URZĘDY:
WYBITNE POSTACIE:
ZABYTKI TECHNIKI:
ZABYTKOWA KOLEJ:
poniedziałek, 11 maja 2009
piątek, 08 maja 2009

Kuźnia w Pleszowie

Zdjęcie przedstawia nieistniejącą już dawną kuźnię w Pleszowie (Nowa Huta) przy ul. Nadbrzezie. Obiekt został wyburzony około 2006r. Dokumentację zdjęciową wykonałem 12 paźnierznika 2005r.

W Pleszowie istnieją jeszcze dwie dawne kuźnie przy ul. Nadbrzezie obok kościoła oraz przy ul. Igołomskiej. Obydwie wybudowane z betonowego pustaka. Kuźnia przy kościele powstała w latach 50 - tych na miejscu starszej drewnianej. Wewnątrz zachowało się kompletne wyposażenie z XIX wiecznym kowadłem pochodzącym z Dolnego Śląska. Wszystkie wymienione obiekty są nieczynne, stanowią własność prywatną i znajdują się na zamkniętym terenie posesji co uchroniło je przed dewastacją.

kużnia, Pleszów

Kuźnia z Liszek

kuźnia, skansen w Wygiełzowie

Kuźnia z Liszek wNadwiślańskim Parku Etnograficznym w Wygiełzowie. Fot. Piotr Skucha (19.01.2007r.)

Kuźnia w Trzebuni

kuźnia, Trzebunia

Kuźnia w Trzebuni z 1949r. Fot. Piotr Skucha (12.04.2008r.)

Kuźnia w Stróży

kuźnia, Stróża

Kuźnia w Stróży.  Obiekt z 1940r.  Fot. Piotr Skucha (12.04.2008)

Wieża wodna na stacji w Ruszczy powstała w latach 50 - tych w związku z budową Nowej Huty, kombinatu metalurgicznego i obsługującego zakład węzła kolejowego. Na wschodnich peryferiach miasta w obrębie dawnej wsi Ruszczy wybudowano wówczas rozległą równię stacyjną z rozbudowanym systemem bocznic. Zapewniono także infrastrukturę niezbędną do obsługi parowozów. Jej pozostałością jest malownicza wieża, która niczym baszta średniowiecznego zamczyska dominuje w krajobrazie okolicznych pól i łąk. Niestety zabytek popada w coraz większą ruinę. Kilka lat temu wieża była ogólnodostępna. Z tarasu na ostatniej kondygnacji można było podziwiać krajobraz Doliny Wisły, Nowej Huty, okolicznych wsi i bardziej odległą panoramę szczytów Beskidu Wyspowego. W związku z nasilającą się dewastacją oraz w celu zabezpieczenia obiektu zaspawano stalowe drzwi. Odtąd wnętrze dawnej wieży wodnej służy jedynie gołębiom za matecznik.

 

Niestety przyszłość wieży nie jawi się pomyślnie. Budynek znajdując się w centrum dużej stacji towarowej, pomiędzy licznymi bocznicami  pozostaje niedostępny i niebezpieczny. Ponadto specyfika ergonomiczna wieży wynikająca z jej dawnej funkcji rodzi problemy w aspekcie potencjalnej adaptacji.



wieża wodna, Ruszcza

Fot. Piotr Skucha (2005r.)

wieża wodna, Ruszcza

Fot. Piotr Skucha (2005r.)

kapliczka, skansen w Tokarni

Kapliczka w skansenie - Muzeum Wsi Kieleckiej w Tokarni. Fot. Piotr Skucha

czwartek, 07 maja 2009

Poniższe fotografie przedstawiają zabytkowy piec do wypalania wapna zachowany w obrębie kamieniołomu Stara Sztolnia pod Krzeszowicami. W okolicy Krakowa, podobne obiekty zachowały się w Mydlnikach i pod Czajowicami. Niegdyś piece wapiennicze były powszechnym elementem krajobrazu przemysłowego Jury. Obok wapiennika zachowało się dawne wyrobisko, rampa z fragmentem torowiska wąskotorowego, elementy konstrukcji kolejki linowej i stalowa konstrukcja dawnego mostu kolejowego.

Wapiennik, Stara Sztolnia, Krzeszowice

fot. Piotr Skucha

Wapiennik, Stara Sztolnia, Krzeszowice

fot. Piotr Skucha

most kolejowy, Krzeszowice, Stara Sztolnia

Most kolejowy obok kamieniołomu Stara Sztolnia w Krzeszowicach. fot. Piotr Skucha

środa, 06 maja 2009

Od 2006r. jestem Społecznym Opiekunem Zabytków w grupie działającej przy Ośrodku Kultury im. C. K. Norwida w Krakowie. Zajmuję się fortem 49 1/2a „Mogiła” w Nowej Hucie. Głównym wątkiem mojej pracy magisterskiej, którą przygotowałem pod kierunkiem prof. dr hab. inż. arch. Aleksandra Böhma na Wydziale Architektury i Urbanistyki Politechniki Krakowskiej był projekt adaptacji fortu w Mogile na nowoczesne schronisko młodzieżowe.

Poniżej zamieszczam opis i zdjęcia fortu.  

Fort 49 ½ a „Mogiła” jest niewielkim międzypolowym fortem piechoty przystosowanym do obrony bliskiej. Dzieło stanowiące element trzeciego pierścienia fortyfikacji Twierdzy, wybudowano
w latach 1895 –1896 jako obiekt obronny strzegący traktu sandomierskiego i skarpy wiślanej
w Mogile. Ponadto zadaniem fortu była ochrona przedpola szańca „Wanda” oraz kontrola doliny Wisły przy pomocy sprzężonej baterii usytuowanej w sąsiedztwie południowego barku fortu.

Jest to obiekt pod względem konstrukcyjnym niemal identyczny jak fort 41 a „Mydlniki” i pełniący analogiczną funkcję w systemie obronnym Twierdzy. Fort „Mogiła” charakteryzował się spłaszczonym narysem wału z trzema profilami czołowymi i dwoma barkami. Posiadał klasyczną, typową dla podobnych dzieł obronnych otwartą fosę. Blok koszarowy mieścił dwie duże sale sypialne, sanitariaty na skrzydłach oraz pomieszczenia gospodarcze i administracyjne. Z koszar  istniały bezpośrednie wyjścia na wał. Przedsionki mogły
w warunkach oblężenia i ostrzału pełnić funkcję małych schronów pogotowia.  Koszary zostały połączone ze schronem głównym wąską przelotnią. Z przedsionków schronu wiodły bezpośrednie wyjścia na wał piechoty. Fortecznego zapola strzegła wysunięta z bloku koszarowego niska kaponiera ryglująca wjazd na plac broni. Oprócz usytuowanej centralnie w osi symetrii założenia, głównej bramy, w północnym skrzydle istniało wąskie wejście boczne.
Na nasypie okrywającym schron główny znajdowała się pancerna wieża obserwacyjna lub dwie wieże po obu stronach schronu. Nie ma dokładnych danych na temat ich rozmieszczenia, ale sam fakt montażu i  istnienia wież wydaje się konieczny oraz oczywisty. W przelotni po prawej stronie przy ścianie sieni usytuowano studnię głębinową. Obiekt ogrzewano kilkoma piecami i oświetlano lampami naftowymi. Później prawdopodobnie zainstalowano oświetlenie acetylenowe, o czym świadczą usytuowane  w ścianach koszar obszerne wnęki, przypuszczalnie przeznaczone na butle z gazem. Dostępu do koszar broniła rozpięta przed bramą i elewacją koszar krata forteczna lub wąski pas zasieków. Ściany fortu wykonano z cegły, konstrukcję stropów zastosowano stalowo betonową. Charakterystyczne są kunsztowne detale architektoniczne – estetyczne nadproża i kamienne okleiny na ścianach w otworach okiennych i portalu bramy.
Podobnie jak w przypadku pozostałych fortów Twierdzy, przedpola  strzegł system zasieków
z drutu kolczastego osadzonego na stalowych słupkach.  Pierwsze pasmo przeszkód znajdowało się za zewnętrznym obrysem fosy, drugie na dnie fosy uniemożliwiało dostęp na wał.
Dojazd do fortu od strony traktu sandomierskiego zapewniała ukryta w wąwozie droga. Przy trakcie sandomierskim w parterowym budynku funkcjonowała wartownia, która być może jako najbardziej na wschód wysunięty posterunek Twierdzy, pełniła funkcję rogatki wojskowej.
W celach maskujących na zewnętrzny obrys fosy wprowadzono zieleń. Dodatkowo aby złamać kształtne widoczne doskonale z samolotu światłocienie wprowadzono zadrzewienia na wale przy północnym wyjściu ze schronu głównego.  Wprowadzono tzw. „maskę tła”, czyli szpaler zieleni rozciągający się na zapolu, który  powodował, że obiekt nie wyróżniał się w  krajobrazie,
z perspektywy obserwatora stojącego na przedpolu. Przedłużenie maski  stanowił pas zieleni ukrywający drogę dojazdową.  Zieleń maskującą wprowadzono z konieczności ze względu na usytuowanie budowli w otwartym krajobrazie rolniczym. Zamaskowane i ukryte w wąwozach drogi rokadowe gwarantowałyby bezpieczny transport sprzętu i ruchy wojsk w warunkach oblężenia Twierdzy. W celach maskujących sadzono robinie akacjowe, drzewa o gęstej koronie i kolczastych gałęziach, które w razie konieczności można było ściąć tworząc dodatkowe zasieki.
Baterie artyleryjskie sprzężone z fortem „Mogiła” przy współudziale szańca 49 ½ „Wanda” prawdopodobnie brały udział obok fortów „Grębałów”, „Krzesławice” i „Dłubnia” w działaniach wojennych podczas tzw. I bitwy o Kraków, która rozegrała się w dniach 16 – 25 listopada 1914r. na obszarze północnego przedpola Twierdzy.[1]W okresie międzywojennym fort Mogiła stracił swoją bojową wartość. Obiekty fortyfikacyjne przejęło Wojsko Polskie. W budynku przypuszczalnie mieściły się magazyny. Znajdujące się
w pobliżu fortu dojrzałe wierzby stanowią prawdopodobnie dosadzenia maskujące z okresu międzywojennego.
Tuż po odzyskaniu niepodległości usunięto z przedpola zasieki z drutu kolczastego i stalowe słupki.
W latach 1939 – 45 w forcie mieściły się koszary i magazyny niemieckiej służby budowy lotnisk. Prawdopodobnie pod koniec 1944r. w lewy bark wału fortecznego wbudowano czytelne do dzisiaj ziemne stanowisko ciężkiej broni piechoty. Profil obwałowań wokół okopu wskazuje, że mogło być przystosowane dla wyrzutni granatów. W okresie budowy Nowej Huty w forcie kwaterowali robotnicy. Następnie obiekt został opuszczony i rozpoczął się proces jego powolnej dewastacji, której najdotkliwszym aktem okazała się całkowita niwelacja wału zapola i obwałowań baterii artyleryjskiej na południowym barku fortu. W niewyjaśnionych okolicznościach przekopano także część wału fortecznego przy południowym wyjściu ze schronu głównego. W trakcie rozbudowy kombinatu
w obrębie zapola wybudowano przepompownię gazu hutniczego i kompleks nieestetycznych garaży.
Fort 49 ½ a w porównaniu do innych opuszczonych zabytków Twierdzy, jest zachowany
w stanie dosyć dobrym. Koszary z wyjątkiem uszkodzeń detali przetrwały w postaci pierwotnej. Zdemontowano natomiast elementy pancerne: stalowe okiennice i drzwi. Z pancerzy ocalała jedynie oryginalna brama i płyty w strzelnicach kaponiery. Przed kilkoma laty z budynku skradziono pompę służącą do czerpania wody ze studni. Na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat zniszczeniu uległa także stolarka okienna. W świetnym stanie zachowały się forteczne szalety i niektóre detale architektoniczne – nadproża okienne,  kamienne okleiny we wnękach okien i portalu bramy. Skradziono także właz studzienki w przelotni łączącej schron z blokiem koszarowym co stwarza poważne zagrożenie dla zwiedzających fort.
Na obecny stan obiektu najbardziej wpływa całkowite zniwelowanie zapola i wybudowanie na ich miejscu garaży a w miejscu baterii zakładu przepompowni gazu hutniczego. W koszarach zamurowano otwory okienne i drzwi, natomiast na dachu zniszczeniu uległy wszystkie kominy.Wał forteczny, plac broni i fosa zarosły dziką roślinnością, głównie samosiewami robinii akacjowej, krzewami i drzewami owocowymi. We wrześniu i październiku 2004r. z inicjatywy
Fundacji Aktywnej Ochrony Zabytków Techniki
i Dziedzictwa Kulturowego ''Janus'' przeprowadzono na terenie fortu prace porządkowe polegające na usunięciu części dzikiej roślinności, uporządkowaniu fosy i prześwietleniu szpaleru zieleni znajdującego się na zewnętrznym jej obrysie.
    Dużym problemem jest dewastacja przestrzeni wokół fortu i kompletne przekształcenie krajobrazu przedpola, gdzie w latach 50 – tych wybudowano kombinat hutniczy.
Elementem, który przetrwał w pierwotnej postaci jest odcinek drogi rokadowej łączącej obiekt z traktem sandomierskim i jego zachowany relikt o długości około 150 m. gdzie zachowała się oryginalna nawierzchnia. Istnieje też nadal budynek, w którym mieściła się wartownia, dziś prywatny lokal mieszkalny.  Północne skrzydło założenia szpeci  hutniczy gazociąg agresywnie wcinający się
w zieleń historyczną.                                         
                                                      

                                                                                                                                                                                              Piotr Skucha 



[1] J. Janczykowski, Z problematyki adaptacji krakowskich fortów, Urząd Miasta Krakowa – Oddział Ochrony Zabytków, Kraków 2002

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Fort Mogiła, Twierdza Kraków

 

Północne skrzydło bloku koszarowego fortu w Mogile. Fot. Piotr Skucha

Fort Mogiła, Twierdza Kraków

 

Południowe skrzydło bloku koszarowego. Fot. Piotr Skucha

Sztandarowy w skali kraju przykład adaptacji dużego zabytkowego  kompleksu poprzemysłowego na centrum handlowo - usługowe. Dawna fabryka płótna Izraela Poznańskiego została wybudowana w Łodzi na Starych Bałutach w latach 1872-1892 według projektu Hilarego Majewskiego. Niegdyś stanowiła największą fabrykę kalisko – mazowieckiego okręgu przemysłowego dzisiaj pod nazwą Centrum Manufaktura, wpisana do rejestru zabytków mieści m.in.  centrum rozrywki i rekreacji, Muzeum Historii Miasta Łodzi, Muzeum Sztuki, liczne kawiarnie, restauracje, centrum samochodowe i niezliczone sklepy. Niby kolejna galeria handlowa… a jednak:

Adaptacja dawnej fabryki została wykonana z poszanowaniem jej kulturowej i historycznej wartości. Bezużyteczne obecnie dla przemysłu hale zyskały nowoczesne wnętrza, tymczasem ich konstrukcja i wspaniałe, niemal pałacowe elewacje z surowej, nieotynkowanej czerwonej cegły świadczą o tożsamości miasta.  M.in. tutaj toczyła się akacja powieści Władysława Reymonta „Ziemia obiecana”.

W ostatnich latach z krajobrazu Łodzi masowo znikały poprzemysłowe zabytki. Upadek produkcji i szalejąca koniunktura budowalna  spowodowały, że duże niezagospodarowane przestrzenie wewnątrz Łodzi stały się niezwykle atrakcyjne dla deweloperów. W obliczu ogromnej dewastacji i zaprzepaszczania najcenniejszej wartości kulturowej i zabytkowej miasta, adaptacja Fabryki Poznańskiego zasługuje ze wszechmiar na uznanie.   

Więcej informacji na stronie:

  http://manufaktura.com

 

 

 

Centrum Manufaktura. fot. Piotr Skucha 2007r.

 

Fabryka Poznańskiego, Manufaktura, Łódź

 

Centrum Manufaktura. fot. Piotr Skucha 2007r.

Fabryka Poznańskiego, Manufaktura, Łódź

 

Centrum Manufaktura. Zwraca uwagę faktura nawierzchni. Z surowymi ceglanymi elewacjami doskonale gra czerwona kostka brukowa, uzupełniona niby przypadkiem kostka o odcieniu szarym. Kolorystyka nawierzchni nawiązuje do industrialnej estetyki historycznej architektury. fot. Piotr Skucha 2007r.

Fabryka Poznańskiego, Manufaktura, Łódź

 

Centrum Manufaktura. fot. Piotr Skucha 2007r.

Fabryka Poznańskiego, Manufaktura, Łódź

 

Centrum Manufaktura. fot. Piotr Skucha 2007r.

Księży Młyn, Łódź

 

Neogotycka brama fabryki na Księżym Młynie w Łodzi. fot. Piotr Skucha 2007r.

 

Księży Młyn, Łódź

 

Żeliwny hydrant w obrębie dziedzińca kolonii robotniczej na Księżym Młynie. Podobnych detali jest tutaj więcej. Cudem przetrwały okres popytu na złom. fot. Piotr Skucha 2007r.

 

Ekspozycja Zamku Kazimierzowskiego w Ojcowie stanowi znakomity przykład świadomego kształtowania otoczenia i przywrócenia krajobrazowego znaczenia zabytku bez kolizji z innymi jego walorami. Usunięcie części krzewów i samosiewów na połuniowym zboczu góry przy zachowaniu starodrzewia pozwoliło zapanować widokowo nad wnętrzem Doliny Prądnika.

zamek, Ojców

fot. Piotr Skucha (05.2009)

zamek, Ojców

fot. Piotr Skucha (05.2009)

zamek, Ojców

fot. Piotr Skucha (05.2009)

zamek, Ojców

fot. Piotr Skucha (05.2009)

Zamek Kazimierzowski w Ojcowie, Ojców

fot. Piotr Skucha (07.2005)

Więcej informacji na temat obiektu:

http://www.zamkipolskie.com/ojcow/ojcow.html

http://www.ojcow.pl/zamki_i_grodziska/zamek_ojcow.htm

poniedziałek, 04 maja 2009
środa, 29 kwietnia 2009

Urodziłem się w styczniu 1980 r. w Krakowie, pod znakiem koziorożca. Z zawodu jestem architektem. Interesuję się głównie problematyką badań, rewaloryzacji, adaptacji i rewitalizacji zabytków oraz krajobrazu kulturowego.


W grudniu 2004 r. ukończyłem Wydział Architektury i Urbanistyki Politechniki Krakowskiej. W ukierunkowaniu pasji pomogły mi m.in. niezapomniane wykłady prof. Wiktora Zina oraz uczestnictwo w fakultecie Architektura Militaris prowadzonego przez prof. Janusza Bogdanowskiego.

Podczas trwania studiów, podejmowałem tematy zaliczeniowe związane z interesującymi mnie zagadnieniami ( m.in. „Dokumentacja i wnioski konserwatorskie dot. zabytkowego młyna wodnego w Raciborowicach”, „Wnioski konserwatorskie oraz projekt zagospodarowania fortu Luneta Warszawska”, „Inwentaryzacja i wnioski konserwatorskie dot. historycznych detali architektonicznych w otoczeniu wiaduktu kolejowego przy ul. Kamiennej”, „Uwagi dotyczące zagospodarowania i konserwacji zabytków dzielnicy Nowa Huta”,  „Przemiany i ochrona krajobrazu nad ujściem Dłubni do Wisły” ).

Ukoronowaniem studiów była obszerna i wielowątkowa praca dyplomowa pt: Park Kulturowy „Mogiła”, obejmująca przede wszystkim projekt rewitalizacji i adaptacji fortu 49 ½ a „Mogiła” na schronisko turystyczne oraz rewitalizację otoczenia Kopca Wandy, rekompozycję zieleni oraz reorganizację układu komunikacyjnego  w obrębie dawnej wsi Mogiła.

Prace nad projektem prowadziłem pod kierunkiem prof. zw. dr hab. inż. arch. Aleksandra Böhma.

Projekt Parku Kulturowego „Mogiła” był eksponowany na wystawach z cyklu „Zrozumieć miasto”,  a w 2006 r. jego kluczowa część dotycząca adaptacji fortu 49 1/2a decyzją Rady Miasta Krakowa została zaakceptowana i wstępnie przeznaczona do realizacji w ramach obchodów jubileuszu 750 - lecia lokacji Krakowa.


Oprócz prac zaliczeniowych związanych z harmonogramem studiów, prywatnie w związku ze swoimi  zainteresowaniami opracowywałem m.in. projekty i dokumentacje techniczne rekonstrukcji zabudowań drewnianych z okresu wczesnego średniowiecza dla potrzeb planowanego skansenu oraz dokumentację historycznych obiektów obronnych (Twierdza Kraków, Twierdza Przemyśl, Twierdza Pola, Linia Mołotowa, niemieckie fortyfikacje polowe w Małopolsce i w Górach Świętokrzyskich, austro – węgierskie fortyfikacje polowe w Beskidach).


Od 2005 r. działam aktywnie w lokalnej grupie  Społecznych Opiekunów Zabytków przy Ośrodku Kultury im. C. K. Norwida opiekując się fortem 49 ½ a Mogiła w Nowej Hucie.

Poza pracą zawodową, w ramach swoich pasji wciąż konsekwentnie badam i dokumentuję obiekty zabytkowe znajdujące się głównie na terenie Małopolski.

W centrum zainteresowania znajdują się przede wszystkim dawne młyny wodne oraz historyczna architektura i infrastruktura kolejowa. Ponadto zabudowa drewniana, historyczna architektura przemysłowa, zabytki inżynierii miejskiej oraz architektury obronnej.

W ostatnich latach odnalazłem, udokumentowałem i zgromadziłem informacje na temat około 80 dawnych młynów wodnych w granicach Województwa Małopolskiego! Czy to dużo? Absolutnie nie, skoro nad samym tylko Prądnikiem i w obrębie jego skromnego dorzecza (około 40 km.) jeszcze na początku lat 80 – tych XX w. istniało około 30 młynów!   W zdecydowanej większości nieczynnych lub zachowanych w części, ale nadal istniejących. Dzisiaj po większości z nich pozostały jedynie nieczytelne ślady.

W efekcie odkrywania młynów powstała bardzo bogata dokumentacja fotograficzna opatrzona opisami, a w wielu przypadkach także reprodukcjami starych dokumentów.

Zgromadziłem również wyczerpującą dokumentację na temat zabytkowej infrastruktury i architektury kolejowej głównie w Województwie  Małopolskim i Świętokrzyskim ( w tym: budynki dworców, obiekty socjalne, kolonie kolejarskie, dawne parowozownie, obiekty warsztatowo – magazynowe, infrastruktura techniczna, mosty, wiadukty, przepusty itp. ).

Obcując z archiwalnymi wydawnictwami w bibliotekach naukowych trafiam  na wiele dodatkowych danych dotyczących badanych przez mnie obiektów, co pozwala sukcesywnie poszerzać i  uzupełniać dokumentację. Na tym polu szczególnie cenne są artykuły ze starych gazet, ryciny z XIX - wiecznych czasopism i dawne katalogi zabytków. Następnie ich treść należy zweryfikować w terenie. I wtedy często zdarza się niespodzianka. Okazuje się, że w miejscu działającego jeszcze w latach 60 – tych XX w. młyna szumią gęste zarośla lub istnieje ogrodzona wysokim parkanem prywatna posesja. Wówczas pozostaje odkrywanie ostatnich śladów, analiza rzeźby terenu i układu zieleni.

Do dawnych młynów i zabytkowej kolei posiadam szczególny sentyment. Biorąc pod uwagę aktualną sytuację tych obiektów i ich stale pogarszający się stan techniczny, zdałem sobie sprawę, że to ostatnie chwile aby uwiecznić te wspaniałości na zdjęciach, zebrać informacje od sędziwych mieszkańców i skompletować dane. Poza tym o ile, zabytki architektury obronnej czy sakralnej cieszą się dużym zainteresowaniem, są zewsząd opisywane i rewaloryzowane, o tyle o starych nieczynnych młynach jakby zapomniano. Podobnie jest z zabytkowymi obiektami kolejowymi. Wystarczy przejrzeć rejestr zabytków Województwa Małopolskiego czy Świętokrzyskiego aby przekonać się jak niewiele uwagi poświęcono powyższym. Za kilka lat może być już za późno. Dlatego eksplorację historycznych młynów i szlaków kolejowych traktuję poniekąd jako priorytet i społeczną misję. A przy okazji niedzielnych wypraw zdarza się też spotkać i uwiecznić dawną kuźnię, zrujnowaną cegielnię czy osobliwą powykrzywianą drewnianą chałupę. Wyniki badań w miarę możliwości staram się opisywać. Mam nadzieję, że z czasem powstanie obszerna i wyczerpująca publikacja.


Oczywiście skromne ramy bloga nie pozwalają na rzetelne i wyczerpujące przedstawienie tematów. Dlatego, to co tu publikuję to jedynie namiastka rzeczywistej dokumentacji. Zamieszczam krótkie informacje i uwagi na temat różnych obiektów. Kolejność zdjęć i tematy postów są raczej przypadkowe niż zaplanowane. Dlatego traktuj to bardziej jako inspirację niż fachowy przewodnik. Zainteresowanym szczegółami polecam kontakt za pośrednictwem poczty elektronicznej.


Ważniejsze opracowania i publikacje:

  1. „Przemiany i ochrona krajobrazu nad ujściem Dłubni do Wisły” ( 2002 r. )
  2. „Uwagi dotyczące zagospodarowania i konserwacji zabytków dzielnicy Nowa Huta”
    ( 2002 r. ).
  3. „Niemiecka architektura, budownictwo i gospodarka przestrzenna w Krakowie- wizje, realizacje, spuścizna” ( opr. 2003, uzupełnione w 2007r.)
  4. „W labiryncie Nowej Huty” – artykuł w magazynie „Lodołamacz”, ( wrzesień 2005 r. )
  5. „Fort 49 ½ a Mogiła” – artykuł w  Miesięczniku Społeczno Kulturalnym  „Kraków”, ( listopad 2005 r.)
  6. „Koleją żelazną do Kocmyrzowa” – magazyn „Lodołamacz”, ( czerwiec 2006 r. )
  7. „Fort 49 ½ a Mogiła – Atlas Twierdzy Kraków, Tom 20”. Publikacja wydana przez Wydział Konserwacji Zabytków Urzędu Miasta Krakowa w 2006 r.
  8. „Kolej cyrkumwalacyjna – historia i wpływ na rzeźbę urbanistyczną Krakowa” (listopad 2007 r.)
  9. "Ostatni lot - wspomnienie w 75 rocznicę katastrofy", Gazeta Suchedniowska, Maj 2008 r.
  10. „Dworzec Towarowy – zabytkowa baza logistyczna w Krakowie” ( lipiec 2009 r. ).
  11. „Historyczna architektura i infrastruktura kolejowa w Województwie Małopolskim
    – wykaz i krótka charakterystyka zachowanych obiektów”. ( listopad 2009 r. )
  12. „Bunkier amerykański w Bieżanowie” – artykuł w  Miesięczniku Społeczno Kulturalnym „Kraków”, Nr 1 (63) styczeń 2010.
  13. "Nowe funkcje starego dworca towarowego" - artykuł w Miesieczniku Społeczno Kulturalnym "Kraków", Nr 6 - 8 (68 - 70), czerwiec - sierpień 2010.
  14. "Kolej Krakowsko - Górnośląska" z cyklu: Historyczna architektura i infrastruktura kolejowa w Województwie Małopolskim - wykaz i krótka charakterystyka zachowanych obiektów. ( listopad 2010 r.)
  15. "Kolej cyrkumwallacyjna, czyli pociągiem wzdłuż Alei Trzech Wieszczów" - artykuł w  Miesięczniku Społeczno Kulturalnym „Kraków”, Nr 12 (74) grudzień 2010.
  16. "Most Grzegórzecki" - artykuł w Miesięczniku Społeczno Kulturalnym „Kraków”, Nr 06 (80 ) czerwiec 2011.
  17. "Linia Kraków - Tunel, czyli podróż koleją do lat trzydziestych XX wieku."- artykuł w Miesięczniku Społeczno Kulturalnym „Kraków”, Nr 02 (88 ) luty 2012.

 

OFERTA

Wykonuję:

  1. Rzetelne inwentaryzacje architektoniczne lokali i budynków. Ceny 5-18zł/m2
  2. Wnioski konserwatorskie dla zabytków architektury i historycznych zespołów urbanistycznych.
  3. Programy prac konserwatorskich dla zabytków architektury.
  4. Karty ewidencyjne zabytków ( białe karty)
  5. Kwerendy archiwalne oraz dokumentacja budynków i zespołów zabytkowych
  6. Dokumentację i opisy zabytków architektury.
  7. Wnioski o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
  8. Ekspertyzy ornitologiczne budynków (kwalifikacje eksperta ornitologa).

 Zapraszam na stronę: www.fortalicja.pl

Kontakt:

mgr inż. arch. Piotr Skucha

tel: 691-750-125

e-mail: pskucha@fortalicja.pl

mgr inż. arch. Monika Grabowska – Skucha

tel:517-458-428

e-mail: monika.grabowska1@gmail.com

1 ... 16